Zijn accent verraadt dat 'ie lang in het buitenland heeft gewoond. "Klopt," zegt de geboren Hilversummer, "ik heb veertig jaar lang in Canada gewoond. Waarom? Waarom niet?" Zijn oom en tante hadden daar een restaurant en toen zij op familiebezoek in Nederland waren, nodigden zij hun neefje uit. "Ik kwam net van de Hotelschool af toen mijn oom en tante mij vroegen te werken in hun restaurant. I like the challenge en hoefde er niet lang over na te denken; ik pakte mijn koffer en vertrok." 

"Ik heb veertig jaar lang in Canada gewoond. Waarom? Waarom niet?"

De horeca lag hem prima en na een paar jaar runde hij zelf restaurants en kwam hij tijdens een vlucht van Nederland naar Canada in aanraking met wijn van Nederlandse bodem. Aangenaam verrast was door de smaak. "Ik heb altijd veel interesse voor wijn gehad en tijdens mijn verblijf in het buitenland deed ik veel ervaring op met de wijnbouw in Noord- en Zuid-Amerika. Ik heb altijd gedroomd van een eigen wijngaard. Maar ja, grond in Canada is niet te betalen en toen ik weer terugkwam in Nederland ging ik op zoek naar een geschikt stuk land waar ik mijn eigen wijngaard kon beginnen." 

Hij informeerde bij de burgemeesters van Hilversum en Loosdrecht of zij in hun gemeente een geschikt stuk grond voor hem in de aanbieding hadden. En na lang zoeken vond hij in de voormalige moestuin van Landgoed Zonnestraal aan de Rading de ideale plek voor zijn wijngaard.

Zes jaar geleden plantte hij drie honderd stokken. Niet alleen, nee, dat deed hij met hulp van anderen. "Maar voordat de stokken de grond in gingen, moest eerst de grond opgeruimd en schoon zijn. Met de hand hebben we elk steentje, elk stukje glas of andere rommel opgeruimd. Een hels karwei." De zandgrond is perfect voor de wijnranken. "Inmiddels zijn het er drieduizend. Het veldje met stokken die het niet redden, heb ik geruimd en daar ga ik wildflowers in zaaien. Dat staat zo leuk en is ook nog eens een natuurlijke manier van bemesten."

In duigen

Hij staart over de wijngaard. Zucht diep. Rijk wordt hij er niet van, maar het was een mooi pensioenplan. Visser ziet het in duigen vallen. "Ik ben ziek, ben zwaar hartpatiënt. Mijn arts was duidelijk. Zei: 'Luister Alfred, je hebt twee keuzes: of je stopt met werken en leeft langer of je gaat door en overlijdt in korte tijd.' Hij maakte de keuze voor mij, ik kon het niet, het raakt me zo enorm dat ik niet oud word op deze wijngaard." 

Weer die tranen. Zijn vrijwilligers, een groepje van vijf, die wil hij niet missen. Mensen met het hart op de juiste plaats en vingers zo groen. Het doet hem zeer dat Wijngaard Zonnestraal te koop staat. En er zijn gegadigden, nu al, maar Visser verkoopt zijn paradijsje niet aan de eerste de beste. "Degene die mijn wijngaard koopt, krijgt ook mijn vrijwilligers erbij. Ik wil dat de nieuwe eigenaar net zoveel passie voor de stokken en mijn medewerkers heeft als ik heb. Zonder passie geen wijngaard, zo simpel is het."

Grape Ale

De wijngaard is voor Visser al die jaren een lifestyle geweest. Genieten van het leven, van een goed glas wijn en mensen laten zien dat er heerlijke Nederlandse wijnen bestaan. Verbinding, nog zo'n belangrijk onderdeel van zijn leven. Samenwerken. Zoals met de Gooische Bierbrouwerij die van zijn druivenpulp een Grape Ale brouwde. "Fantastisch toch! Ik ben geen grote bierdrinker, maar dit is anders. Heerlijk fris, zomers. Ik heb Arjanneke van de Gooische Bierbrouwerij beloofd dat ze tot in de eeuwigheid de overgebleven druivenpitten en -schilletjes mag ophalen. Dat zet ik gewoon in de koopovereenkomst." Dat daarover geen discussie mogelijk is, staat als een paal boven water.

www.wijngaard-zonnestraal.nl/