Gemakkelijk is het niet om de woning van Gonda Meurs, aan de Oude Amersfoortseweg, te bereiken. Op een steenworp afstand zijn de werkzaamheden voor de toekomstige spoorwegonderdoorgang op de Oosterengweg in volle gang. Maar nee, last heeft ze er niet van. Het scheelt bovendien een boel voorbijracende automobilisten. En bovendien valt alles mee wanneer je langs een drukke weg in Amsterdam hebt gewoond. "Ik kan me er nu wel druk over maken, maar ik kan er toch niks aan doen", zegt ze.

"Toen we net hier woonden, vond ik het juist heel rustig."

Inmiddels woont Meurs met haar man Rinaldo en kinderen Jippe (7) en Abel (4) alweer enkele jaren in Hilversum. Het klassieke verhaal van meer ruimte om je heen. "We zochten in eerste instantie meer in de buurt van Amsterdam: in Weesp of Abcoude. Maar toen dat niets opleverde, vergrootten we op Funda ons zoekgebied en kwamen we op dit huis. Dat was wat we zochten. En toen we net hier woonden, vond ik het juist heel rustig. Om 19.00 uur zat iedereen al binnen."

Ook het gesprek met Meurs is binnen, in haar woning. Hoewel ze jarig is, hangen er (nog) geen slingers. Daar keken de kinderen 's ochtends wel vreemd van op, geeft ze toe. Misschien komen die nog tevoorschijn voordat de visite straks binnendruppelt. Foto's - met name van de kinderen - hangen wel volop aan de muur of staan in de kast.

Rolletje vol

En al snel gaat het gesprek over (de passie voor) fotograferen. Meurs, die opgroeide in Kerkrade (de Limburgse tongval is nog niet geheel weg), geeft aan dat het fotograferen al op jonge leeftijd ontstond. Geinig is het verhaal op haar eigen website waarin ze beschrijft dat ze in Oostenrijk een mooie foto van een koe met ouderwetse koebel wilde maken. Vervolgens bleek dat het rolletje vol was doordat haar broer een aantal, in haar ogen, onzinnige foto’s van haar vader had genomen. "Ik heb toen echt alles bij elkaar gevloekt", kijkt ze nu lachend terug.

En ook tijdens haar tienerjaren was Meurs continu met haar camera in de weer. Ze vond het weliswaar leuk om te doen, maar zegt ook dat ze toen al dacht aan goede compositie en settings. En ze had oog voor detail. Zo was een foto van alleen een groepje knuffels niet voldoende, maar moest ook de vriendin daar nog naast liggen. "En als we dan met z'n vijven tijdens een tienertour naar het strand gingen, keek ik echt wie waar precies moest staan. En iedereen luisterde ook nog. Dat was gewoon met de camera van mijn moeder. Je moet me ook echt niet vragen welk merk dat was."

Vrijetijdswetenschappen

Desondanks bleef de fotografie lange tijd niet meer dan een hobby. Na de middelbare school koos Meurs voor een studie culturele en maatschappelijke vorming in Utrecht waar ze ook naartoe verhuisde. Utrecht beviel wel. De studie niet. Daarom switchte ze naar vrijetijdswetenschappen in Tilburg. Desondanks bleef ze in de Domstad wonen. Daar leerde Meurs haar huidige man kennen en vervolgens verhuisde het stel naar Amsterdam. Ondertussen was ze ook werkzaam als managementassistent (of secretaresse) bij de ING.

Bij de bank was Meurs vijf jaar werkzaam. Het was een goede baan, met goede arbeidsvoorwaarden. Het fotograferen werd echter steeds serieuzer. De Nikon D90 camera die ze had, ging zij steeds meer gebruiken. Door een opleiding te volgen op de Fotovakschool in Amsterdam nam die interesse alleen maar toe. "Ik fotografeerde steeds meer families en om me heen waren er allemaal vrienden die kinderen kregen", vertelt zij. "In 2014 hakte ik de knoop door. Het aantal opdrachten - ik vroeg er toen al wel geld voor - nam dusdanig toe dat ik een keuze moest maken. En dus besloot ik te stoppen bij de ING."

Toch kwam dat nieuws voor haar medewerkers als grote verrassing. De ergste crisisjaren waren immers voorbij en bovendien had men binnen de bank voor Meurs een mooiere functie in gedachten. "En toen zei ik dat ik ander nieuws had: ik ga stoppen. Voor mij geen kantoorbaan van negen tot vijf. Ik wilde iets doen waar ik gelukkig van word."

Ongecompliceerd

Zes jaar later is dat geluk nog lang niet verdwenen, vertelt de Hilversumse. "Ik ben toen langzaam begonnen met bruiloften en ben het werk in de loop der jaren alleen maar leuker gaan vinden. Je geeft mensen een herinnering mee die zij voor altijd kunnen bewaren, kunnen koesteren."

"Het zijn echt niet alleen maar foto's waarop de kinderen lachen."

En momenteel is Meurs vooral druk doende met het fotograferen van gezinnen. En dan niet het geposeerde werk, maar vooral de alledaagse, ongecompliceerde momenten. Zij won er al meerdere internationale prijzen mee bij de Family Photojournalist Association. Tijdens zo'n 'Day in My Life reportage' loopt de fotografe een dag mee met een gezin en fotografeert de dagelijkse bezigheden. Van de chaos in de ochtend via de boodschappen en een voetbaltraining naar het avondeten en het bedtijdritueel. "En dan gaat het om die kleine momentjes en dat stukje herkenning: van een kind dat de hand van zijn vader vastpakt of een kind dat verzopen thuiskomt. Maar ook driftbuien terwijl de ouders daarom lachen", legt zij uit. "Het zijn echt niet alleen maar foto's waarop de kinderen lachen. Dat zegt namelijk niets over het karakter van het kind. En ja, van het fotograferen van kinderen word ik echt heel gelukkig. Die gaan gewoon door, houden nergens rekening mee en schamen zich nergens voor."

Corona

"Ik heb dit jaar nog geen enkele bruiloft gefotografeerd", zegt Meurs halverwege het gesprek enigszins verbaasd wanneer het onderwerp corona ter sprake komt. Want normaliter is de agenda voor de maanden mei, juni en september goed gevuld met trouwerijen; die feestjes gingen echter allemaal niet door. Ook de verschillende workshops van Meurs zijn geschrapt of uitgesteld. Aanvankelijk was er daarom de vraag: wat nu?, maar al snel besloot Meurs haar kinderen - als een soort dagboek - te fotograferen. Vervolgens ging ze naar de mensen toe voor het maken van tuinreportages. "Normaal duren mijn reportages minimaal drie uur, nu duurden ze een uur", vertelt Meurs. "Je moet vernieuwend bezig blijven. Blijven ondernemen."

Het gezinsleven tijdens coronatijden in beeld. Meurs moedigt iedereen aan hetzelfde te doen. Het zijn immers historische tijden. De afgelopen weken konden mensen via social media hun foto's met haar delen, waarna de expert ze van commentaar voorzag. Wat valt dan vooral op? "Mensen zijn vaak te vluchtig en snel qua fotografie en zouden meer de tijd moeten nemen voor een goede foto. Ga goed door de knieën en wacht totdat je kind echt iets leuks doet. Heel veel komt aan op geduld."